Great expectations 16/10 - 18/10

Zondag 16/10 komen we in Broome aan. We hebben non stop gereden om de halve finale WK rugby mee te pikken. Nieuw Zeeland speelt tegen Australie, dat belooft veel sfeer in de straten, winnaar of verliezer, die Australiers zullen wel uit hun dak gaan. Maar niets is minder waar. Broome lijkt helemaal leeg te lopen. Het sportcafe waar we de match volgen is halfleeg. We willen allemaal nog een stapje in de wereld zetten die avond maar ook de divers club waar we ons willen uitleven, sluit om 23u. Wat een magere uitgaansavond.

Alles sluit hier zo vroeg. De straten zijn verlaten. Enkel in de parken zitten wat aboriginals samen. Die zitten daar dag en nacht. Wat voor werk zouden ze doen, vraag ik me luidop af. Neil moet erom lachen. In al die maanden dat hij in The Northern Territory heeft gewerkt, heeft hij 1 werkende aboriginal gezien. Ze krijgen maandelijks geld van de overheid voor land rights en daar overleven ze van. Is het een verhaal van niet kunnen of niet willen vraag ik me af. Wij vertekken natuurlijk van bevoorrechte posities, blank met opvoeding en jobopportuniteiten. Maar als sommige aboriginals het ver kunnen schoppen als artiest, muzikant of in eender welke branche, waarom kunnen die anderen dat dan niet? Of willen ze gewoon niet? Ons ideaalbeeld van een goed leven gaat misschien helemaal tegen dat van hun in? Neil vertelde wel dat die ene werkende aboriginal werd uitgelachen door zijn commune omdat hij ging werken en dat ze hem zijn geld ontfutselden. Voor hem bracht het dus niet veel op. Eind 19de eeuw werkten de Aboriginals voor de belangrijkste industrietak in noordwest Australie: parelvissen. Dit weliswaar onder dwang. Ze werden opgejaagd en ingelijfd in de duikersteams. Duiken was toen nog een levensgevaarlijke onderneming waarbij veel mensen het leven lieten door ongecontroleerde luchttoevoer en dalingen. Maar de meest succesvolle en gerespecteerde duikers waren Japanners. Tijdens WO II werden zij echter gevangen gezet. De wereldoorlogen en de grote cyclonen begin 1900 zorgden voor een drastische val in de parelindustrie maar Broome herstelde zich daarna tot de glorie van weleer. 

Hoewel Broome dus een stad is met nog een rijke geschiedenis, vergeleken met de rest van de kuststeden, heeft de stad toch weinig ziel. Sommige dorpen/steden wandel je binnen en voel je meteen een connectie. Met Broome had ik dat dus niet. Maar de kustlijn zelf voldeed dan weer wel aan de hoge verwachtingen. Gantheaume Point bestaat uit rode gelaagde rotsen gevlekt met kleine plassen water die in het zonlicht glinsteren. Het krioelt er van de krabben. Ook Cable Beach doet wegdromen, met fijn wit zand dat afsteekt tegen het perfecte turquoise water. Iedereen absorbeert met volle overgave de zon afgezien van de ietwat voorzichtige Zwitser, Daniel. Hij wil zeker niet verbranden. Het water is zo'n 28 C dus echt afkoelen doe je niet maar die warme wasmachine voelt toch fantastisch aan. 's Avonds passeren er enkele kamelenkonvooien. We hadden dus de optie om de zonsondergang van tussen twee kamelenbulten te aanschouwen op het strand. Maar het geheel komt me een beetje fake over. Kamelen zullen hier wel goed gedijen maar lijken me hier zo artificieel dat ik ervan afzie. Met de kamelen op de achtergrond, volgen we de zonsondergang. We zingen wat, Ciaran speelt gitaar en met rommelende magen keren we terug naar onze hostal.

We eindigen de dag in de oudste open air cinema van Australie en misschien wel het zuidelijke halfrond (iets waar ze hier nogal snel mee stoeffen). Een prachtige halfopen hal in oude cinemastijl. Wel even schrikken wanneer er tijdens de film enkele vliegtuigen vlak boven onze hoofden scheren.

Onze laatste avond in broome is ook geslaagd. We pikken enkele live bands mee in een Ierse pub: Murphy's. Hier komen ook aboriginals feesten, iets wat je maar in weinig bars ziet gezien de strenge alcoholcontrole die hen wordt opgelegd. We zien er ook enkele aboriginal bands, best indrukwekkend. Geen didgeridoos of tamtams maar covers van bekende rockbands. Ze leven zich Jimmi Hendrickx-stijl uit op de gitaren. Ciaran denkt echter dat ze van Papua New Guinea zijn. Erop afstappen en hen de vraag stellen lijkt niet gepast. We zullen het dus helaas nooit met zekerheid weten.             

    

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer