Help I need somebody! 30/03

30/03

De ouders zijn vroeger opgestaan om ons uit te wuiven, wel vriendelijk van hen. Nog even een wandelingetje aan de Nelson Lakes ten zuiden van Wakefield en dan weer noordwaarts naar Blenheim. Daar woont Andrew, een vriend van een vriendin van Anna. Andrew is een extreem vriendelijke, goedbedoelende gelovige Christen met een missie: couch surfers en andere verdwaalde schapen het naar hun zin maken. Zijn look is goofey-dopey met plat spriethaar dat als een parasolletje op zijn schedel rust. Maar uiterlijk is bijzaak. Hij is vriendelijk en biedt ons vanavond een plaats om te slapen aan en een kajaktrip!

Er zijn nog 2 Duitse meisjes, couch surfers, die meekomen. We pikken de kajaks op aan de luchtbasis, ze zijn van een collega van hem. Om 17.30u liggen we op de Okawa rivier te dobberen. Iedereen in een single kajak. En dat blijkt zoveel moeilijker te zijn dan dubbele kajaks! Cirkeltjes maken, vastlopen in het zand… maar na een tijdje zijn de Duitse meisjes en ik er wel mee weg. Anna worstelt nog wat. De rivier is mooi, een bijna spiegelgladde stroom die door weidse velden kronkelt met in de verte de machtige bergen. Na 'n half uurtje stelt Andrew voor om alleen terug te peddelen naar de wagen. Zo kunnen wij de hele rivier afvaren tot aan de monding bij de oceaan, waar hij ons zal oppikken. Op de kaart lijkt het niet zover, 'n half uurtje ofzo. Prima, we peddelen met ons gevieren verder. Peddelen en peddelen, anderhalf, 2 uur gaan voorbij en nog steeds geen oceaan te zien. Anna wordt ongerust maar ik geniet van de zonsondergang, de donkere velden, de witte krijtstrepen op het blauwe canvas en de perfecte weerspiegeling ervan in het water. Het wordt stilaan donker. We zijn nu al 3 uur aan het varen en nog steeds niets. We zetten het op een roepen: " ANDREW!" Geen reactie, hij moet zich vergist hebben. Het is de eerste keer dat hij hier komt kajakken. We overleggen, Anna wil aan land gaan maar we overhalen haar om terug te kajakken. We zijn hier in niemandsland, geen huis of weg te bespeuren. Haar kajak staat onder water en ze is moe maar ze stemt toe. Het eerste huis dat we zien, daar meren we aan. De Duitse meisjes, Lena en Julia en ik zingen om de moed erin te houden. Passende liedjes "Help I need somebody, help…" en "Yesterday, all my troubles seemed so far away…" en " Hello, is it me you're looking for" en om de moed erin te houden "Always look on the bright side of life". Na'n tijdje worden we stiller, we zijn al 5 uur aan het peddelen, het is koud, onze spieren verkrampen en er is nog steeds geen teken van leven aan de oevers. Anna spot ergens een lampje aan wal, ze klautert uit haar kajak maar geen huis in zicht, ze grist het lampje mee en klimt weer in de kajak. Ze geraakt klem in de kajak, ze is er in de foute richting ingeklommen. Met veel gestuntel on te voorkomen dat we beiden in het water totteren, geraakt ze eruit. We peddelen verder, ik met het lampje aan boord. We blijven om hulp roepen.

"Hello", onze wanhoopsroep wordt beantwoord. "Follow the torch", we volgen hem naar… de plek waar we het lampje hebben gejat. "Sorry I think we've stolen your lamp". Geen erg, ze slepen ons aan boord en brengen ons naar het huis van de buren. We zijn hen zo dankbaar. We worden in de watten gelegd. Een warme douche, muffins, hot chocolate, zalig! Onze kleren liggen te drogen. Gekleed in een handdoek en een deken, gedrapeerd als Romeinse gewaden, kruipen we dicht tegen de verwarming aan. Het lijkt wel een pyjamafeestje. Enkel meiden: onze reddende engelen Hanna en Rose en wij met 4. Een wilde, speels pup en een oude luie zwarte kater maken het nog gezelliger. Nu Andrew nog bereiken, hij neemt zijn telefoon niet op. En we weten niet eens zijn volledig adres. Rose en haar man runnen kajaktours op de rivier, we hebben blijkbaar geluk gehad, de stroming aan de monding kan heel sterk zijn en als je niet weet waar naartoe te varen in de duisternis kan het echt gevaarlijk zijn. Zo onverantwoord van Andrew. Buiten roept iemand, het is Andrew. Hij hoorde ons roepen op de rivier en was onze richting beginnen uitvaren. Arme Andrew, hij is zijn iPhone en lamp kwijtgeraakt tijdens zijn zoektocht. Hij zakt in de grond van schaamte en verontschuldigt zich steeds weer. Hij trakteert ons op Mac Donalds op weg naar huis. Wat kijk ik uit naar dat bed! Andrew en zijn huisgenoten staan op het punt te verhuizen naar een groter, chiquer huis maar vanavond staat dat nog leeg en mogen wij in die king size bedden slapen, woehoe! Wanneer ik terug in de woonkamer kom, blijkt er een hevige discussie gaande tussen Andrew de creationist en wij, Darwinisten. Te zwaar voor nu, slapen, dat is alles wat ik wil.

De volgende ochtend lijkt het allemaal al een verre droom te zijn. Ontbijt op de luchtmachtbasis. Beter dan ik dacht,'t lijkt wel Club Med hier. Dan nog de kajaks oppikken bij Rose. Nu krijgen we ook de mooie omgeving hier te zien. We maken een wandeling over de velden, voederen de alpaca's en nemen afscheid van iedereen. Onze ferry naar Wellington (noordeiland) staat op ons te wachten.

    

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer