Kruipers in de regenwouden van Australie 29-30/11

29/11

Vandaag verlaten Em en ik Brisbane en trekken we naar Lamington National Park. Back to nature! De weg is prachtig, golvend door ‘t landschap, weer een mix tussen Zuid-Frankrijk en Zwitserland. We rijden nog langs een supermarktje waar we eten inslaan. Dan is het op naar Bina Burra, onze camp site in Lamington. Bij de camping hoort een chalet, een restaurant en verschillende bungalows. Tent opzetten, koken en dan relaxen in het restaurant van de chalet. Het is helemaal in Zwitserse stijl met dikke houten meubels, kitcherige kadertjes aan de muur en een bijhorende muffe geur. Een gids nodigt ons uit voor een voordracht over slangen en spinnen. We stemmen toe. Nu is het restaurant ons blijkbaar goed gezind want ook al kan je in principe geen dessert afzonderlijk bestellen, we krijgen toch wortalcakes toegestopt. Onze gids, Luke, vertelt ons heel wat interessante weetjes over deze diertjes. Down Under schrijver Bill Bryson vertelt in zijn boek dat wel 80% van de meest dodelijke dieren in Australie voorkomt. Oppassen dus. Nog twee andere koppels wonen de voordracht bij: een ouder koppel uit Canberra (Les en Eve) en een koppel dertigers uit Nederland (Petja en Ariane). We laten ons overtuigen en geven ons op voor de wandeling van morgen. 20 km door het regenwoud. Luke geeft ons een mooie korting.

 

30/11

We haasten ons als gek om aan het afspreekpunt te geraken. Uiteindelijk blijkt dat we ons misrekend hebben en we ruim op tijd zijn. Tijdens de wandeling ontsluiert Luke nog meer geheimen van het woud en toont ons funnel webs (trechtervormige webben – voor die spinnen wil je oppassen), trap door spinnen (die verschuilen zich achter een luikje dat ze hebben gesponnen), giftige planten, eetbare bessen en een lava tree… we blijven even staren naar de boom. Ow een lavatory bedoelt hij, die Luke met zijn woordspelingen toch. Hoewel het wel echt eerder een Australisch fenomeen lijkt te zijn. We moeten door heel wat kreekjes waarbij ons lichtvoetig ballet soms onderbroken wordt door een grote splash. We spotten onderweg ook een carpet python, een dikke lange groene sliert. Zijn blauwe tong slist ons toe maar Luke krijgt het beest toch van het pad geleid. ‘s Middags brunchen we aan een idyllische waterpoel. We trekken onze bikini’s aan en waden door het ijskoude water. Het einde van de wandeling valt ons behoorlijk zwaar, heel wat bergop weer. Wanneer we aankomen, zijn we uitgeput. Het is al na 18u en de supermarket is dicht. Dan moeten we maar eten in het restaurant van de chalet. Een goed excuus om eens niet te koken. Net als echte backpackers dingen we nog af op de prijs. We komen onze wandelbuddies tegen en na het eten trekken we ons allemaal terug in het salon. Petja speelt de snaren van mijn gitaar (figuurlijk al goed) en ik zet mijn keel nog eens open. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Les en Eve zien we misschien nog terug in Byron Bay.

 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer