Stairway to Heaven: Hump Ridge Track 16-18/03

16/03

Ik sta voor het krieken van de dag op. Om 7u moet ik de briefing voor de Hump Ridge Track volgen. In de keuken van het caravanpark ontmoet ik enkele Amerikaanse meisjes en een jongen. Zij doen ook de track. Na de briefing keer ik terug naar de van. Anna slaapt nog wat en om 9.30u vertrekken we. De eerste 3uur wandelen we samen door het bos. Dan scheiden onze wegen. Zij doet gedeeltelijk de coastal track, ik de Hump Ridge. Ik heb nog zo'n 6 a 8 uur te gaan. Het eerste deel stijgt lichtjes dan gaat het steil omhoog, niet eens zigzaggend maar recht omhoog. Een echte kuitenbijter, 19 km gaande van 0 meter tot 850 meter. Ik zweet me kapot. Ik wou per se een kleinere rugzak meenemen maar aangezien die geen heupriemen heeft, drukt die stevig op mijn schouders. Onderweg leer ik een meisje uit Texas kennen, Emily, toffe madam, zelfde humor. Ze woont nu al bijna een jaar in Wellington. Hopelijk zien we elkaar daar na de track weer. Ik loop over van blijdschap wanneer ik de Okaka hut zie. Nog een 45 min loop op de piek met een Stairway to Heaven. Wat een zicht vanop de bergtop: de baaien aan de ene kant, bergen aan de andere kant. En de lage zon die met haar oranje gloed alles warm kleurt.
En dan nu eten! Pasta met grote garnalen en tomatenroomsaus. Iedereen staart me met hongerige ogen aan. Wel mijn eten mag dan net iets meer wegen maar het is wel 10 keer zo lekker. Nog even de zonsondergang aanschouwen vanop de piek en dan lekker in die warme slaapzak kruipen.

17/03

Porridge bij zonsopgang, mooi, de baai kleurt oranje. Misschien zou ik wat vaker vroeg moeten opstaan om de zon te zien opkomen. Ik vertrek samen met Emily op pad. Na een lange op en af wandeling, komen we aan aan Luncheon Rock, weer een prachtig zicht. De volgende trek brengt ons tot bij oude viaducten, massieve houten bouwwerken waarvan je je afvraagt hoe ze ze in hemelsnaam hebben kunnen realiseren in die tijd. Alleen lijken de afstandsaanduidingen voor geen meter de kloppen, 1,4uur worden eerder 3uur, en het ligt niet aan onze fysiek. J Veel modder, ons pad bestaat voor een groot deel uit ellenlange treinrails nu. Port Craig is onze eindhalte. Spaghetti zonder visjes deze keer. We blijven op om de Sourthern Lights te zien maar het is te bewolkt. De Southern lights zijn vergelijkbaar met de bekendere Northern lights alleen iets minder indrukwekkend naar het schijnt.

18/03

Emily en ik nemen nog snel een kijkje in de baai in de hoop Hector's Dolphins te spotten maar helaas. Het regent en we zetten er een stevige pas in. Enkele uren bos, dan strand dan weer het bos in. Naar het einde toe, staat mijn verstand op 0. Mijn rugzak weegt door op mijn schouders en ik voel het melkzuur opborrelen in mijn kuiten. Eindelijk komen we aan, de 57 kms zitten erop. Op weg naar de parking worden we opgehouden. Een dolle hond rent recht op ons af. Ze ontbloot haar tanden en blijft tegen me aanblaffen. Voorzichtig wandelen we verder. Ik wil die tandjes niet graag in mijn bil. Ik neem afscheid van Emily, we zien elkaar in Wellington weer. Even later komt ook Anna aan. Home sweet home,onze van staat er nog. We rijden door naar de Catlins, de prachtige bijna ongerepte zuidkust van NZ. We snakken naar een douche maar vinden onderweg een prachtig plekje aan het water, gratis kamperen, die douche moet dan nog maar een dagje wachten.    

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer