Surfers'Paradise, Elvis en andere dingen 2/12

 

1/12

Vandaag ontdekken we Surfers’ Paradise. De naam klinkt veelbelovend maar als we daar aankomen is het paradijs toch ver zoek. Allemaal schoolies die er het einde van hun middelbaar vieren. Het strand is er een 13 in een dozijn en het centrum is op en top commercieel. De ene schreeuwerige winkel naast de andere bestickerd en bedekt met uithangborden. Op het straat paraderen tuttebellen met gouden bikinis die geld bijsteken in parkeermeters. Of dat is toch de reden van hun bestaan, wij zien ze echter enkel draaien met hun kont. Als tiener zou ik dit ook maar niets hebben gevonden bedenk ik mij. Emma en ik drinken er een koffietje en verlaten al snel dit oord van verderf. We spotten wel nog een coole Elvisbak met de echte Elvis erin. Altijd al geweten dat Elvis nog bestaat.

Terug de Bergen in, we trekken naar Mt Tambourine. Het is een mooi bergdorpje met veel artistieke shops en fijnproeverwinkeltjes. Daar spreken we af met Luke, onze gids. Na enkele drinks nodigt hij ons uit on een jamsessie van zijn band bij te wonen.          

We volgen hem naar het huis van zijn vriend, Matt. De jam shed zoals ze het noemen is volledig omgeven door het groen. We zitten temidden de spinazie- en rabarbervelden. Er zijn nog twee andere vrienden, Matts broer, high en zwijgzaam en een oudere man die de drummer blijkt te zijn. Matts jongere broer zet zich aan een didgeridoo. Het is echt niet mijn smaak. Heel repetitieve door didgeridoo gedomineerde muziek. Misschien goed als je gesmoord hebt maar zo is er voor mij weinig aan. Wanneer de didgeridoo wordt weggezet, zordt het veel leuker. Ik zing af en toe een stukje mee maar de meeste muziek dat ze spelen is eigen muziek en moeilijk om in te pikken. Emma slaat aan het kokerellen. Na het eten is het tijd om te gaan. Luke moet de volgende dag werken en wij zijn ook behoorlijk uitgeteld.

 Onderweg naar Bina Burra merken we de schade van een kleine storm op. de weg ligt bezaaid met taken. Aangekomen aan onze tent merken we op dat we effectief (zoals we al vermoedden) ons voorste tentzeil hebben laten openstaan. Lap, de onderkant van onze slaapzakken is helemaal doorweekt. Echt niet aantrekkelijk om erin te kruipen. We vluchten in een van de vaste gemeubelde tenten die al een geluk niet zijn afsgesloten. Al giechelend en bibberend van de kou leggen we onze kleren open te drogen en kruipen in bed. De hele nacht lang horen we het ruisen van de bomen om ons heen en de wind huilen.

Ik schrik wakker. Em heeft de tent al verlaten. Buiten zie ik een ranger lopen. Ik druk me tegen de zijwand van de tent in de hoop dat hij me niet ziet. Vrij onnozel gezien de tent halfdoorschijnend is. Maar gelukkig spot hij me niet. In mijn vlucht uit de tent groet ik het Chinese koppel nog naast me en spurt dan naar de taverne waar Emma al alles gezellig in de zon heeft opengespreid. Even ontbijten en dan back on the road!

We trekken naar The Best of All Lookout, je zou voor minder grootse verwachtingen koesteren. En hoewel de weg erheen, tussen het stuk regenwoud, adembenemend mooi is, valt de lookout nogal tegen. Een gordijn van dichte mist hangt over het landschap. Jammer, jammer. We trekken naar een volgend park waar ons glow worms en watervallen staan te wachten. De wormpjes zien we helaas niet, ofwel zijn ze zelf met vakantie, ofwel zijn ze nog niet zichtbaar. Maar de watervallen zijn mooi, misschien moeten ze dit de very pretty waterfalls noemen. En voor een keer zijn er geen bloedzuigers! In de laatste parken smeten die venijnige zuigers zich zonder scrupules op onze schoenen en drongen ze via een klein vetergat naar binnen om zich dan aan een oppervlakkige ader te laven. Ik begin al te kokhalzen als ik eraan terugdenk. Maar, die zijn dus verleden tijd, joepie!              

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer