These Boots were made for walking!

6/03

We staan zoals verwacht nogal laat op. De weg is ook langer dan we verwachtten en dus starten we pas om 13u met wandelen. Vlak voor we erin vliegen, komen we nog te weten dat er helemaal geen shuttle is 's avonds klaat die ons van het eindpunt naar de start van de route kan brengen, waar onze van geparkeerd staat. Dan zullen we maar moeten liften of ergens proberen te overnachten. Het weer slaat om en het begint te druppelen. Geen levende ziel te bespeuren op de Caples trek behalve koetjes, schaapjes en konijntjes. We doorkruisen heel wat velden maar het grootste deel van de route ligt in het bos, dichtbegroeid met grote, grillige bomen, wel 20 soorten mossen en 30 soorten planten. Het pad gaat vaak bergop, door kreekjes en bovengrondse wortels. In de Mid Caples Hut nemen we een break. De wachter daar vertelt ons een beetje over het wildlife. Blijkbaar was hier vroeger geen enkel zoogdier. Nu zijn er possums, fretten en konijnen die het vogelbestand helemaal uit balans brengen. Sommige vogeltjes zijn bijna uitgestorven. Ze vertelt ook over de sandfly, die lastige kleine vliegjes waarvan de beten een week lang waanzinnig kunnen jeuken. De legende stelt dat ze werden uitgevonden om mannen ervan te weerhouden lui te zijn. Het meesterbrein achter dit vertelsel, vrouw natuurlijk. We leren er ook een Duits koppel kennen die dezelfde weg opgaan als wij. Een lieve jongen een een beetje een zure vrouw. Voort naar de Upper Caples hut, onze slaapplaats. In 6uur hebben we zo'n 15km afgelegd. Rond 19u komen we aan. Anna valt bijna meteen in slaap, ik lees mijn boek uit. E bereiden de couscous met onze verse groentjes. De Duitse vrouw verklart ons voor zot. Groentjes?! En pindakaas?! gilt ze. Ja vreemd he, je maalt pinda's en je krijgt pindakaas! Maakt dat mee. Volgens haar is dat superdeluxe reizen. Zij hebben klaarmaakmaaltijden waar ze evenveel voor betaalt en op een of ander manier is haar rugzak ook even zwaar. we bieden onze overschot aan die ze gretig naar binnen spelen.

7/03

7u, ik sta op. anna blijft soezen. 7.30 vertrekken, dat was het plan maar dat zit er niet in. Het is hard aan het regenen en het is te donker. Om 8u vertrekken we op pad. 6 lange uren voor we aan de howden hut aankomen. We zijn kapot. Elke 20 min leken een uur, elk uur wel 3 uur. Hoe relatief de tijd. Op dit deel van de route komen we veel meer mensen tegen, veel ouder volk. RESPECT, echt, ze lijken niet verzwakt door de jaren, ze begroeten ons steeds met een grote glimlach en zien er frisser uit dan wij. Ze leggen wel kleinere afstanden af dan wij. Om niet teveel te spenderen aan de Great Walk Huts (die kosten 51 dollar per nacht) doen we een combinatie van de Caples Track en de Route burn Track waardoor we de eerste dag 15 km afleggen, de 2de 20 en de 3de 21... En dat met veel stijgen en een rugzak van 10 kg. Nu we op een hoger niveau komen, verandert de natuur rondom ons. Veel meer dunnere, grilligere bomen versierd met een mos dat op engelenhaar gelijkt en veel lage varens. Het heeft fel geregend de laatste dagen waardoor de rivieren overlopen en de watervallen zijn gegroeid. In een van de rivieren moeten we met de botjes het water in, geen keuze. En ook de Earland Falls, verlaten we niet zonder waterschade. Na 9u wandelen in totaal komen we aan in de McKenzie Hut, op 1050m hoogte. We zijn stikkapot, botjes uit en naar binnen hinken. We halen ons eten boven. Weer hongerige, afgunstige ogen die ons volgen. Onze overschot delen we uit, we maken al snel vrienden :-) Maar goed want we moeten nog steeds een lift regelen van het einde naar de parking, 31 km in totaal. Maar niemand blijkt onze richting uit te gaan. We krijgen nog een toespraak van de boswachter, een echte comedian blijkt.

8/03

Iedereen wenst ons veel succes. Ze verklaren ons voor zot, 2 dagen van 20 km in 't gebergte. Maar we hebben er goede moed in. Het eerste deel is zigzag stijgen, de berg op, tot een 1250 meter. De zon schijnt en we krijgen een prachtig zicht op de bergen met mistdeken aan de voet. De Routeburn track neemt ons door prachtige landschappen met spiegelmeren en gouden velden. We maken nog een laatste stop in een hut en zijn aan onze laatste afdaling gekomen, nog n 3-4uur en we zijn er. De minuten tikken langzaam voorbij. Elke spier begint te revolteren en met verstand op nul bewegen we ons vermoeid lijf verder. Wanneer we de parking zien, springen of beter gezegd hinken we van blijdschap. Nu nog een lift zien te krijgen van een voorbijganger. Anna en ik bespringen elke voorbijganger en oefenen onze puppy eye look. De tweede man neemt ons al mee. Hij kan ons naar de splitsing brengen, vandaar is het nog maar 20 km liften of... wandelen, want veel volk passeert daar niet. Prima. Onderweg geraken we aan de praat. Hij blijkt een fan te zijn van Belgie en dan vooral de bieren. Aan de Junction krijgt hij medelijden met ons en hij voert ons toch ook nog die laatste 20 km. Voor hem een totale omweg voor ons de totale redding.    

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer