Van de basics naar de bewoonde wereld 26/10- 3/11

Ik heb nog een 10-tal dagen om de rest van de westkust af te reizen en iets van Perth te ontdekken voor mijn vlucht naar Cairns.

                  Volgende stop is Coral Bay. De verwachtingen zijn groot. De Lonely Planet belooft ons manta rays en rifhaaien maar we spotten geen van beiden. De baai zelf is wel heel mooi, picture perfect. De volgende ochtend trekken we naar Carnarvon. Het hele dorp wordt wakker geschud door zwaar uitgebouwde 4 x 4 vierwielers, grote stalen constructies met veren die elke afgrond moeten opvangen. Het is tijd voor de Gascoyne Dash, een uitdagende trek door de regio a la Paris Dakar. Alleen lachen ze hier met Paris Dakar, dat is voor wussies. we nemen een kijkje op de tryouts, indrukwekkend hoe de wagens over de heuvels vlammen. Voor de gelegenheid is een BBC journalist aanwezig. Hij heeft zich ook ingeschreven voor de race maar hij haalt niet eens het einde van de tryoutroute... nationaal gezichtsverlies lijden... maar toch knap dat hij meedoet. De andere highlight in de stad is de 1 mile jetty, een pier van 1,6 km lang. Niet op foto te vatten maar indrukwekkend. Wanneer we aankomen blijkt de pier half afgesloten. Er zo'n 20 meter afgebrand, blijkbaar met opzet aangestoken. Jammer, welke idioot doet nu zoiets? Ik kon de verontwaardiging van het gezicht van mijn naamgenoot lezen. Arme Barbara achter de kassa. Ze staat hier al jaren. Exact 3 jaar geleden heeft ze hetzelfde voorgehad. Toen was er wel 70 meter afgebrand. Een seriele brandstichter? Waarom dan toch? Op zoek naar faam in de lokale krant? Heeft die pier hem ooit iets misdaan? We zullen het nooit weten. Maar nu, zoeken naar een plaats om te overnachten. De campings zijn nogal duur en zitten overvol dankzij de Gascoyne Dash. We besluiten te wachten tot de recepties gesloten zijn en sluipen binnen. Niets waar ik trots op ben maar veel keuze hebben we niet.

              s'Ochtends zetten we koers naar Shark Bay. Onderweg pikken we nog Hamilton Pool en Shell Beach mee. Shell Beach heeft zijn naam niet gestolen. Het bestaat uit miljoenen hagelwitte mini schelpjes, de grootte van mijn vingernagel. Ik begrijp het bord niet aan de inkom "Please do not take any shells with you". Dit strand kan er toch zeker een paar duizend missen. Hebben ze nu echt schrik dat iemand een camion komt volladen?
's Avonds komen we de backpackers tegen die we in Exmouth hadden leren kennen: Team Zimbabwe. Hoe ze aan die naam geraakten, ben ik al vergeten maar de naam blijft nogal steken. We kamperen samen aan het strand. Het koelt heel erg af en zelfs met enkele lagen kledij, bibberen we nog. Er staat een hevige wind en onze tenten blazen bijna weg. In de tent zelf is het geluid oorverdovend. En toch val ik op 1,2,3 in slaap.
Vandaag bezoeken we Monkey Mia. Mijn verwachtingen zijn hoog, ik heb er al zoveel over gehoord. Zwemmen met dolfijnen, dolfijnen voederen... wat een prachtig zicht, wit zand in een sikkelmaan om helder turquoise water. De kajaks zijn aan de dure kant dus we besluiten om goedkoper transport te huren om dolfijnen na te jagen, een plastieken peddelbootje. Josie en ik zetten ons achteraan en laten de mannen het werk doen. Tot ze ons listig plan doorzien natuurlijk. Maar onze peddeltocht levert geen dolfijnen op. Door ongecoordineerd peddelen varen we eerder in cirkels. Maar we hebben pret, dat is het belangrijkste. Na onze uitstap ontmoeten we team Zimbabwe en Team United Nations. Team UN hadden we halvelings leren kennen op onze duiktrip. Het telt 4 leden: Martijn uit Nederland, Markus de Zweed, bella Italiana Alma en de Argentijnse grapjas, Carlos.
Samen besluiten we een heel australische namiddag door te brengen en spelen we Balls, een Australische variant van jeu de boules. de ballen zijn groter (dat zullen de Australiers wel graag horen) en ze zijn ovaalvormig. De kunst is dus de bal in een kromme baan te brengen, zo dicht mogelijk tegen het balletje aan het einde van de laan. De groep is verdeeld over twee banen. Martijn en ik vormen een team en na veel lucky shots en onbezonnen balrollen winnen we het spel. De grote prijs: 5 pennen van de club! Aangezien we zelf niet zoveel kunnen aanvangen met de pennen verdelen we ze. Voldaan slepen we ons naar de wagens. Ik had zelf bijna niets gedronken maar de meesten hadden wel een aantal pinten achterover geslaan. Het moet natuurlijk lukken, even verderop is er alcoholcontrole en wordt Team Zimbabwe tegengehouden. Ze komt er met een snelheidsboete vanaf. Hadden ze haar laten blazen, had de boete niet mals geweest. Onze superboetes zijn niets vergeleken met de Australische. Vanwaar het grote verschil? Het strookt wel met de macho mentaliteit. Overal waar je gaat, lijken ze je op het hart te drukken "We are watching you". Niet enkel op vlak van overtredingen maar ook op vlak van gezondheid: "Money isn't the only thing smokers cough up" bijgestaan door een foto van een man die bloed ophoest. Hoe cru en betuttelend toch. Is dat een overblijfsel van de gevangenenkolonie mentaliteit? Maar we laten de boete ons goed humeur niet verpesten. De mannen bouwen een groot kampvuur met het hout dat ze in de buurt vinden. Markus en Martijn lijken wel het komische duo, ze halen hun laptop boven met karaokesongs. De meest onmogelijke songs gaan er eerst aan, Billy Jean, I'm so excited... We zingen allemaal uit volle borst en tuimelen al giechelend, moe en tipsy onze tenten in.

                         Lang rijden tot Kalbarri National Park. Weer dat prachtig rode rotsachtige landschap. Nature's window, a window with a view! Wij worden die dag tot Team Al Qaeda gedoopt omdat we nog altijd geen mosquito nets hebben aangeschaft en een willekeurig kledingstuk guerrillagewijs om onze hoofden hebben gewikkeld. Onderweg racen we tegen Team United Nations. Aan de westkust kom je voortdurend dezelfde reizigers tegen omdat er nu eenmaal niet zoveel backpackers die route kiezen. 's Avonds leren we nog een heel konvooi Fransen kennen. Martijn was ze onderweg al tegengekomen. Wel leuk dat er meer mensen aansluiten want nu kunnen we een feestje bouwen voor Halloween. De lokale ranger verwijst ons naar een plek in het bos waar we gratis kunnen overnachten. Ideaal, geen andere kampeerders in de buurt en we mogen een kampvuur bouwen. Iedereen maakt zich gereed voor het verkleedfeestje. Veel materiaal hebben we niet maar met enkele vuiniszakken, handdoeken, spuitgeweertjes en wat zwarte verf toveren we onszelf om in Al Qaeda strijders. Team UN had ons natuurlijk op het idee gebracht en er was niet veel vermomming voor nodig. Plots draait iedereen zijn hoofd in de richting van het busje voorafgegaan door een witte schim. Alma moet blijkbaar een spook voorstellen. Aangekomen aan het kampvuur, glijden de deuren van het busje open en komen de 3 mannen in gele pakken uit de wagen gesprongen op de muziek van Ghostbusters. Zalig hoe ze er een heel spektakel van maken. De laserwapens zijn gemaakt uit zilverkleurige zakken goon (goedkope wijn) en stukken spuitgeweer, de gele pakken hebben ze ooit gekregen bij een bezoek aan een grot. Onze vermomming lijkt plots veel minder glamoureus maar we leven ons toch volledig in in onze rol.

                   Opstaan gaat natuurlijk veel minder gemakkelijk nu. Iedereen is geradbraakt en ik heb nog een snor op mijn gezicht staan. Wat was Ciaran toch aan het denken, een alcoolstift bovenhalen om op mijn bovenlip te krabbelen?! Voor de grap gaan we in volledige outfit naar de lokale supermarkt. Onze trick or treat haalt niets uit, we moeten gewoon betalen voor onze iced coffee. :-( Halloween is over love... But not where we're from, sputter ik nog tegen maar het haalt niets uit. Ook al zijn we moe, we hebben geen zin om meteen achter het stuur te kruipen. We regelen een partijtje tennis. Pal op de middag, onder de brandende zon, is niet het beste moment om te tennissen maar het voelt goed om eens stevig te sporten. Met al dat roadtrippen, bewegen we niet genoeg. Moe maar tevreden kruipen we terug in onze stationwagen. We slaan onze tenten op aan een rest area in Northampton waar we genieten van lokale cakes en fruit en aboriginal TV kijken (een kampvuur).

               Laatste stop voor we Perth binnenrijden: Geraldton. Geraldton is een van de grotere steden aan de westkust. Ciaran en ik kunnen al niet weerstaan aan de eerste winkel die we voorbijrijden: een muziekshop. Er staat een donkerrode 3/4 gitaar met mijn naam op. Ideaal, compact maar toch produceert het een redelijk volume. Misschien kan ik dan op straat muziek spelen. Maar eerst nog wat oefenen. Ciaran laat zich verleiden door een kleine accordeon waar hij vanaf dat moment onafgebroken op speelt. Later wandelen we wat rond aan het strand, de haven. Er liggen een aantal grote schepen, zij aan zij. Ze maken allemaal dezelfde route rond de wereld. En blijkbaar moet je geen zeilbrevet kunnen aantonen om mee op de boot te springen. Het doet me even wegdromen maar anderzijds zou ik het nogal benauwd krijgen na maanden in zo'n kleine ruimte. s'Avonds is iedereen nogal stil. Ze moeten allemaal nog wat bekomen van de Halloween party.

               Aan het ontbijt is er al meteen discussie over wat we de volgende dagen gaan doen. Ciaran wil nog zoveel mogelijk tijd doorbrengen met de andere teams en onze reisroute daarop afstemmen. Het plan was echter zoveel mogelijk zien in de tijd dat we nog hebben en nog een aantal dingen ten zuiden van Perth verkennen. We moeten Josie immers afzetten aan de kinderboerderij in Margaret River waar ze gaat werken. Samen reizen betekent natuurlijk ook water bij de wijn doen. Alleen ben ik nu niet geneigd om toe te geven. Ik vind het een beetje egoistisch van hem dat hij zijn wil wil doordukken. Het is leuk om tijd door te brengen met de andere teams maar ik wil mijn reis er niet deels voor opgeven. Josie en Neil geven me gelijk. Ciaran geeft toe wanneer hij zich realiseert dat er geen echte bezienswaardigheden meer zijn onderweg, op de Pinnacles na dan. We kunnen vertrekken.

             De pinnacles, de naam verklapt het al. Het zijn vlaktes vol uitstekende rotsformaties. Om het park helemaal te verkennen, spelen we verstoppertje. Daarna reizen we door naar Fremantle. daarvoor moeten we eerst door Perth, of toch door de ring rond Perth. Ons kampeeravontuur lijkt afgelopen. We zitten terug in een grote stad. Van uitgestrekte vlaktes en banen zonder tegenliggers naar een wirwar van 4-vaksbanen. De wolken hangen laag, het regent. De terugkeer naar beschaving voelt vreemd en onwennig aan. We hebben allemaal zin om rechtsomkeerts te maken. We rijden Perth gewoon door en stoppen iets ten zuiden, in Fremantle.                 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer